Zaterdag 1 september 2012 - Fisher College Orientation 2012

De zaterdag stond in het teken van het begin van de introductie, ook wel Fisher College orientation 2012  genoemd. Ook was er new student move-in. Was ik even blij dat internationale studenten al op woensdag mochten intrekken. Ik werd al vroeg wakker van de vele auto’s die pal onder mijn raam stonden geparkeerd. Dochters en zonen die overbeladen met paps en mams hun kamer komen inrichten. Televisie, koelkasten, spelcomputers, voorraadkasten frisdrank en eten. Noem het maar op en het ging mee naar binnen. Was wel leuk om te zien dat een grote straat zoals Beacon Street deels afgezet werd, omdat de auto’s uitgeladen moesten worden.  De introductie bracht activiteiten met zich mee, maar gelukkig hadden we geen verplichtingen en deden we sporadisch mee met activiteiten. Voordeeltje was dat het eten de hele introductie gratis was. Was ook wel nodig want ik heb de eerste week net zo geleefd als op vakantie. Eigenlijk was het dat ook wel een beetje. Het was wel leuk om nieuwe gezichten te zien rondlopen op de campus, want het was verdacht stil op de overige kamers in ons gebouw. Eerst gingen we nog verschillen tussen de kamers checken, maar Jeroen en ik waren het er toch wel mee eens dat we het niet slecht getroffen hadden.

Internationale studenten horen eigenlijk nergens bij. Althans, dat gevoel krijg je wanneer je je niet aangesproken voelt. De voorlichting voor internationale studenten was echt bedoeld voor de langere termijn en niet voor mensen die hier een semester zitten, zoals ons. We hadden bijna alles al gehoord en de ‘Dean’ ook wel decaan genoemd was echt precies zoals in de films. Een te aanwezige vrouw, die probeert behulpzaam te zijn maar eigenlijk vreselijk nep overkomt en constant en met een grote frisdrankbeker in haar handen staat. Ik kon het ook niet helpen dat ik bijna in slaap viel tijdens deze presentatie. Toen het hoofd beveiliging van Fisher College aan het woord kwam brak mijn klomp. De regels en procedures op Fisher College zijn niet echt om vrolijk van te worden. Ik voelde weer even hoe het is om 15 jaar oud te zijn. Ze proberen best intimiderend over te komen, maar dat lukt ze bij Nederlanders toch niet helemaal. Leerplicht is ook erg belangrijk, wanneer je niet genoeg aanwezig bent, komt je visum in gevaar en kan je het land worden uitgezet. Bij drugsgebruik word je trouwens de school uitgezet.

In de avond hebben we smerige burito’s of taco’s gegeten. Ik weet het al niet eens meer, smakelijk was het in ieder geval niet. Wat ik mezelf wel herinner is dat de mensen in de kantine ons behoorlijk aanstaarden toen we voor de eerste keer met de groep Nederlanders daar binnen liepen. De kantine is wel de plaats waar je veel mensen ontmoet, ik blijf het alleen lastig vinden of ze zichzelf oprecht opstellen of niet. Sommige komen te nep over, daar moet ik dan ook niks van hebben. Het zit wel in de cultuur, daar moet ik misschien zelf wel aan wennen. In de avond waren de activiteiten erg saai, we skipten de hypnotiseur, het pingpongen en het poolen. We trokken er zelf op uit en gingen het uitgaansleven verkennen. Eerst gingen we naar een sport bar waar we eerder die week al hadden gegeten. Je kan er heel gezellig wat drinken of iets eten en naar sportwedstrijden kijken. Met zijn alle hebben we daar wat gedronken en American style chicken wings naar binnen gewerkt. In de bar hebben we nog lang zitten praten met een paar Ieren en een Afro-Amerikaan. Ik en de andere jongens hadden hierna ook nog zin om het centrum beter te leren kennen en zijn naar Faneuil Hall gegaan.

De vrouwen hielden het voor gezien en gingen naar een ander feestje of zoiets. In Faneuil Hall zijn overdag gezellige terrasjes en winkels, maar ’s nachts ontpopt deze markt zich tot een sfeervolle uitgaansgelegenheid. We kwamen alleen de eerste barretjes niet binnen, omdat een paspoort verplicht was. Met behulp van Jeroen zijn identiteitskaart kregen we het voor elkaar om een andere bar in te komen. Deze was 3 verdiepingen en op elke verdieping stond er een soort van buffet. Best goed te doen, toch apart, maar wel weer wat ontdekt. De muziek daar was wel prima en we hadden het naar ons zin, alleen de dansstijl van de Amerikanen is best wel heftig. In groepjes staan te schuren waarbij het meisje rondgaat is heel normaal en van daggeren moet je ook niet gek op kijken. Wij vonden het wel grappig en keken onze ogen uit wat we allemaal zagen. Uiteindelijk was het een geslaagde avond en namen we weer de taxi naar huis. Geen geld trouwens, 2 dollar de man. Niet te vergelijken met Nederland!