15 en 16 september

Het was weer een lekker uitgestorven weekendje op de campus. Het gros van de studenten zoekt vaders en moeders weer op blijkbaar. Het enige nadeel hiervan is dat er in de kantine weinig rekening wordt gehouden met de studenten die nog wel aanwezig zijn. Het eten is al niet je van het, maar in het weekend gaan we nooit meer in de kantine eten. Er is gewoon simpelweg niks, behalve een burger met friet. Daarom hadden we toch maar weer even wat boodschappen gedaan, zodat we er op onze eigen kamer ook weer tegenaan konden. Blijft altijd wel een leuk aanzicht als we met al die boodschappen terug naar de campus sjouwen. In de namiddag zijn we naar de 23^e editie van de Freedom Rally gegaan in Boston Common Park. Dit wordt ook wel Hempfest genoemd. Het is simpel te verklaren; er zijn een heleboel wazige figuren die willen dat wiet gelegaliseerd moet worden in Massachusetts. Daarom wordt op die dag wiet gelegaliseerd, met als gevolg een vol park. Hier werd natuurlijk slim op ingespeeld door allerlei soorten eetkraampjes,  waardoor het net een soort kermis leek. Ik vond het apart om dat sfeertje een keer mee te maken. Op een podium stond een oude spacer een betoog te houden waarom wiet legaal moet worden. Overal liepen en lagen mensen verspreid door het park die wiet aan het roken waren, dus boven het park hing een grote rookwolk. Maar de sfeer was best wel relaxed en de zon scheen, dus we hadden er wederom een mooi dagje van gemaakt. Die avond zijn we met wat Nederlandse studenten bij Teatra (een Italiaans restaurant) uiteten geweest en uiteraard weer naar onze stamkroeg om de hoek. Zondag was een erg saaie dag waar veel huiswerk gedaan moest worden, omdat we die week een presentatie hadden.  Maar ook het huiswerk voor onze keuzemodule was op ons aan het wachten. Oh en de was ook nog. Wat een zwaar leven hebben we toch, haha. 

Vrijdag 14 september - Massachusetts State House

Weer eens een uitstapje op de vrijdag met school, deze keer naar Massachusetts State House. Dit is een overheidsgebouw, gelegen op Beacon Hill. (naast Common Park) Erg mooi gebouw met een laagje bladgoud op de koepel. Binnen kregen we een rondleiding, maar het vrouwtje die deze gaf liep nogal te schreeuwen. Van binnen zag het er ook indrukwekkend uit. Er zaten ook nog een paar kansloze mensen op een kruk te protesteren met een bordje. Geen flauw idee wat die mensen bezielt om doelloos je dag daar door te brengen.

Toen we eindelijk uit deze hel verlost waren en richting het park liepen, wandelden we plotseling een filmset op. Ze waren daar opnames aan het maken voor de film ‘The make over’ met Julia Styles. Ze is blijkbaar een bekende actrice van films zoals ‘Save the last dance en 10 things I hate about you.’ Toen ik foto’s wilde maken kwam er meteen iemand van de crew naar me toe om te vragen of ik daarmee wilde stoppen. Voor het verhaal toch nog een paar foto’s kunnen maken in ieder geval. Wel heel gaaf dat er in Boston zoveel films worden opgenomen. Een tijdje terug waren ze daar ook al de nieuwe film van Sandra Bullock aan het opnemen.

Die avond zijn we naar de sidebar gaan drinken, waar onze maat Jack ook weer te vinden was. De nacht bracht ons uiteindelijk naar Quincy Market, waar we naar ‘Mija’ zijn gegaan. Dit was een combinatie tussen een club en een terras. 

Donderdag 13 september

Tijdens de les kwam er een andere docent van TLC binnen. Hij kwam uitleg geven over onze ‘Professional Experience’ dit houdt in dat je bij een bedrijf in Boston gaat stage lopen. Voor mijn afstudeerstage moet ik me gaan verdiepen waarin ik wil gaan afstuderen. Ik kan nu dus mooi gaan kijken waar ik in geïnteresseerd ben en uiteindelijk een bedrijf kiezen wat aansluit bij mijn (mogelijke) afstudeerstage.  De elevator pitch vandaag ging trouwens redelijk, moet het alleen nog meer op mezelf toespitsen. Verder heb ik die middag voor mijn module in de Boston Public Gardens gefilmd. De opdracht was om alle soorten shots uit te testen en proberen een verhaallijn te creëren. Ik hoorde trouwens vandaag van een student uit mijn klas dat er 300.000 studenten in Boston zitten en ongeveer 80 scholen. Awesome! Voor de afwisseling maar weer naar de pub gegaan, maar het was helaas niet erg druk. Met mensen van school nog een potje tafelvoetbal gespeeld en na pizza te hebben gegeten vroeg het bedje opgezocht.

27 augustus - 12 september (update!)

Alle berichten van de afgelopen weken zijn nu te vinden op mijn blog. Het heeft even geduurd, maar ik heb zoveel gave dingen gedaan de afgelopen tijd! Ik heb het erg naar mijn zin en de ervaring om hier op Fisher College te zitten bevalt tot nu toe goed. De balans tussen school en vrije tijd is niet helemaal in evenwicht. Erg fijn dat we meer vrije tijd hebben, zodat we zelf ook kunnen gaan doen wat we willen. We hebben vaak op vrijdag ook een uitstapje met The Language Company, zodat je ook buiten school nog wat leert. Onze kamer is groot, alleen het is nog steeds best warm. We hebben wel alles wat we nodig hebben, ook best veel eten en fruit op de kamer, dat is wel fijn hier. Het leven op school is dus erg chill, als ik wakker wordt ben ik zo in de leslokalen of in de kantine. Ook alle mensen in de kamers die in ons gebouw zitten zijn erg aardig, campus leven bevalt prima!

De kantine is niet altijd even geweldig. Het werkt ook heel raar eigenlijk in Amerika. Junkfood is in verhouding veel duurder dan fruit of gezond voedsel in Nederland. Het eten wordt afgerekend door middel van een weegschaal. Ik had blijkbaar een keer zwaar voedsel, wat wel heel goedkoop was. Dan ben je toch 10 dollar kwijt voor een waardeloze lunch. De kantinejuffies zijn ook verschrikkelijk, van die chagrijnige dikke negerinnen. Er is er maar een aardig en die is toevallig blank en dat is de enige waar ik gedag tegen zeg.  De mensen op school zijn wel prima, lopen wel aardige mensen rond. In de groep zitten 2/3 meisjes die wel eens met ons omgaan. Qua andere gasten is het wel minimaal, veel negers of boeren en ze verschillen tot nu toe nog teveel met de Nederlandse jongens. Al die Amerikanen zitten allemaal samen onder een sport en vormen groepjes, dat zal het wel zijn. Sporten is hier willen winnen, daar groeien ze mee op. Ze trainen elke dag bijna 2 uur en daar zit de wedstrijd nog niet bij, dat vind ik wel gaaf. Maar het gebouw van school, de locatie, de omgeving; is verder echt goodlife. Je wandelt zo het centrum of het park in. Alles is te voet te bereiken, wat veel voordelen heeft. Overdag is Boston een veilige stad, maar wanneer het donker begint te worden moet je toch wel uitkijken. Op straat en in de parkjes lopen of liggen ’s nachts erg veel zwervers. Toen we vorige week overdag door het park liep was er heel veel politie. Paar dagen later bleek dat er een schietpartij in de Public Gardens naast onze school was geweest. Een man kreeg ruzie en besloot degene met wie hij ruzie had neer te schieten. Bizar dat het gewoon naast je school gebeurd, terwijl onze school in de Back Bay Neighborhood ligt. Is toch wel een hele veilige en rijke buurt. Het voelt in ieder geval wel veilig, ook school zelf waar altijd politie rondloopt. Maar dan vraag je je tegelijkertijd ook wel af of dat voor een bepaalde reden is. In de buurt rijden in ieder geval genoeg mooie auto’s rond. Ferrari’s, Porsches, Lamborghini’s ze komen dagelijks voorbij.

De lerares die we op de Language Company hebben heet Jenn, een erg aardige vrouw overigens. Wel heb ik het idee dat we weer op de middelbare school zitten. Ze zijn eigenlijk veel te aardig voor ons daar. Qua huiswerk is het ook allemaal niet heel erg druk. Maar dat vinden we uiteraard niet erg! De leraar die ik heb voor Digital Video Productions is een grappige kerel, zijn naam is Kevin O'Rourke. De eerste keren dat we les hadden was er nog geen airco en die man zweet zich elke keer de pleuris, staat hij met een doorweekt overhemd voor de klas. We hebben zijn manier van aanpakken al wel door. Hij wil gewoon dat je aanwezig bent bij de lessen, goed meedoet en je huiswerk maakt. Dan kan je gewoon niet falen voor dat vak, want ons eerste punt was dus ook al een 10. Verder is het wel heel interessant om over dit vak te leren moet ik zeggen. Het sluit goed aan op de richting waar ik wel iets voor voel. We gaan pas over een tijdje echt beginnen met het bewerken en maken van filmpjes, maar de theorie is ook wel boeiend moet ik zeggen.

Boston is een stad die alles te bieden heeft, cultuur, leuke mensen, veel studenten, historie, plezier en er blijft genoeg te ontdekken. Er zijn hier ook echt niet normaal veel scholen zoals MIT, Harvard, Fisher College, Boston College en Suffolk University. Waarschijnlijk mis ik er nog steeds een paar, maar Harvard en MIT zijn toch wereldwijd bekend. Daar wil ik nog wel een kijkje gaan nemen, het schijnt zelfs dat je daar 80.000 dollar per jaar of meer betaalt om naar school te kunnen. Door die vele scholen die hier zitten, zijn er in Boston ook altijd heel erg veel (gratis) activiteiten voor studenten. Er is gewoon altijd wel ergens iets te doen. Verder heb al veel nieuwe mensen ontmoet zowel op school als in de stad zelf. Ik begin overal steeds meer wegwijs te worden en het begint een beetje als thuis te voelen. Dat is een goed teken denk ik. Het valt me trouwens op in de stad dat er erg veel wiet gerookt word. Het is schijnbaar makkelijk te krijgen en je mag een kleine hoeveelheid op zak hebben.  Op de campus in de kamers is het ook te merken, want hier hebben ook veel mensen drugs bij. Ook drinken ze op de kamers. Ik denk dat dit echt een grote fout van school zelf is. Tijdens alle bijeenkomsten zijn ze die eerstejaars zo erg aan het bang maken, ze komen veel te intimiderend over. Daardoor gaan ze juist dat soort dingen doen, maar dat drinken niet mag als je 21+ bent slaat werkelijk nergens op. Drugs betekent dat je definitief mag vertrekken en aan drankgebruik zijn sancties verbonden. School zou het op een andere manier moeten aanpakken, want iedereen heeft overal schijt aan. Ik begin ook langzaamaan ziek te worden van alle stomme regeltjes die deze school heeft. Blij als het weekend begint en ik lekker een biertje in de pub kan drinken, elke stapavond hier is lachen. Genoeg leuke verhalen, maar die horen jullie wel als ik terug ben!

Doordat ik veel gedaan heb, is het nog wel soms lastig om een vast ritme te vinden. We hebben nu een abonnement bij de Union Gym in Boylston Street, vlakbij Common Park. Doordat we veel vrije tijd hebben kunnen we dus veel gaan sporten en dat combineren met een keer hardlopen in de parken of langs de rivieren. Het weer in Boston is trouwens erg afwisselend geweest, de afgelopen tijd was het warm, maar het weer kan snel omslaan. Tot nu toe gingen harde regenbuien samen met vochtig en klam weer erna, maar het zou zomaar de aankomende maand iets kouder kunnen worden. Toch binnenkort maar even een dekbed en een winterjas kopen. Er komen ook nog andere dingen bij die ik graag zou willen doen zoals New York nogmaals bezoeken of toch Montreal in Canada. Whale watching, White Mountain Nation Forest, dat zijn dingen die ook nog op mijn checklist staan.

Ik ga jullie verder zoveel mogelijk op de hoogte proberen te houden van alle ervaringen die ik nog op ga doen. Ik zal zo snel mogelijk foto’s en filmpjes aan deze blog proberen  toe te voegen. Ook aan oudere berichten, maar dan laat ik wel weten wanneer ik dat doe. Degene die willen kunnen onderaan mijn teksten een berichtje achter laten. Leuk dat jullie mijn blog lezen! Groeten, Niels

Woensdag 12 september

Dinsdag 11 september

Maandag 10 september

Zondag 9 september - Boston Harbor Islands Day Trip

Alweer een activiteit op het programma met mijn brakke hoofd. Weinig slaap, ongezond eten en drank zorgt niet bepaald voor de frisheid die je eigenlijk nodig hebt op een dag als deze. We gingen met een Margharita, (docente van Fisher College) een Chinees meisje, een Spaanse jongen en de Fontys boys op pad naar de haven. Heerlijk die metro waar het dan 100 graden is en waar je belachelijk lang moet wachten. Ik vind het veel fijner om door het centrum te lopen, alles is immers op loopafstand. We gingen met de boot vanuit de haven van Boston naar Georges Island, dat ongeveer op 11 kilometer van de kust ligt. Op dit eiland is Fort Warren te vinden. In de buurt ervan zijn vroeger blijkbaar piraten geweest, want een eiland waar we voorbij kwamen is niet toegankelijk omdat er schijnbaar afgravingen plaatsvinden.  Het schijnt serieus te zijn dat ze denken dat er nog een schat ligt begraven. Je hebt een boel eilanden voor de kust van Boston liggen, zoals Spectacle Island, Thompson Island, Long Island en Peddocks Island. Op Spectacle Island schijnen mooie stranden te zijn, dus daar willen we nog een keer gaan kijken.

Het varen met de boot was leuk, het uitzicht op de haven, het centrum van Boston en het vliegveld zien er erg gaaf uit vanaf het water. Toen we aankwamen op Georges Island was het jammer dat je nergens meer kon eten, terwijl dit wel beloofd was door de crew. Met hongerige magen zijn we het eiland gaan verkennen. Fort Warren ligt precies voor de haven van Boston, je kijkt vanaf daar uit over alle kanten van de oceaan. Dat is ook de reden dat er fort was aangelegd om de stad  te verdedigen. Tijdens de Amerikaanse revolutie en de verschillende wereldoorlogen is dit fort nog gebruikt. Best wel indrukwekkend wat er allemaal nog intact was. Kanonnen en veel verborgen ruimtes waar de soldaten vanuit vochten of juist konden relaxen. Voordat we weg gingen hebben we nog lekker in het zonnetje gezeten totdat de boot vertrok. Wat een waanzinnig uitzicht heb je vanaf dat eiland op Boston en de omliggende eilandjes! 

Zaterdag 8 september - Wrentham Outlets and MIXFest

Vandaag naar de shopping mall gegaan met school. Hadden ons er toch maar voor ingeschreven, het was toch gratis. De opkomst was niet veel, er waren nog 4 andere die meegingen. Het was ongeveer 3 kwartier rijden naar de Wrentham Village Premium Outlet Stores. De winkels daar waren wel prima, er zaten een aantal leuke tussen. Uiteindelijk heb ik nog een paar sportschoenen gekocht en een paar Timberlands, voor de winter. De Burton winkel vond ik wel gaaf, snowboards, jassen, handschoenen, voor hele lage prijzen. Wel jammer dat ze die niet in Nederland hebben. Verder zaten er nog de welbekende merken zoals Ralph Lauren, Lacoste, Tommy Hilfiger, Levi’s, Converse en Hugo Boss.  De collectie stelde vrij weinig voor en we zijn er ook snel doorheen gelopen.

Toen we terugkwamen hebben we de spullen op de kamer neergelegd, broodje naar binnen gehapt en ons gehaast richting de Charles River. Die middag en avond vond MIXFest plaats, een gratis concert met optredens van Andy Grammer, Train & Gavin DeGraw. Leuk om te weten; de Charles River ligt precies achter onze school. Het concert was zelfs in de school te horen. De artiesten traden op in de Hatch Shell, dat is een soort schelpachtig podium met een grote grasvlakte daaromheen. Toen we aanliepen richting het concert liepen er al super veel mensen over de straten. Je moet echter via een brug naar de kant van het concert lopen omdat er tussen Fisher College en de Charles River een erg drukke weg ligt. Vanaf de brug had je een mooie view op het publiek en de Hatch Shell, maar vanwege de veiligheid mocht je hier niet blijven staan van de politie. We liepen met een groepje verder door en kwamen aan op het terrein van het concert. Beetje balen dat je blijkbaar bandjes nodig had om achter de hekken te komen, zodat je dichterbij kon staan. Om een bandje te krijgen moest je waarschijnlijk 2 uur in de rij staan en wachten tot er mensen van het terrein af gingen. Toen gingen we dus maar bij de hekken staan kijken, wat overigens ook prima was.

Wij hadden nog een paar nummers van Gavin DeGraw gezien, hij trad live wel goed op, alleen de interactie met het publiek was niet echt super. Bekende nummers zoals ‘In love with a girl’, ‘Not over you’ en ‘Soldier’ passeerden de revue. Aan het eind van de middag kwam Train op het podium. Bijna alle nummers kende ik wel en zijn live-performance was erg goed. Echt heel veel beter dan ik had verwacht. Het was bijna exact hetzelfde als op zijn albums. Nummers zoals ‘Hey, Soul Sister’, ‘If it’s love’, ‘Marry me’ en  ‘Drive by’ waren echt heel leuk om live te horen. Hij betrok het publiek heel erg met zijn optredens, dat merkte je ook wel aan iedereen. Niet alleen de menigte, maar ook mensen die het podium op mochten komen. Was blijkbaar een jongen die met een grote ton boven zijn hoofd stond te dansen. Hij mocht zijn dansje daarna op het podium vertonen. Toen vroeg hij voor de grap waar dat dansje vandaan kwam. Toen de jongen antwoord wilde geven onderbrak hij hem en zei dat het hem helemaal niks kon interesseren. Hij leek het heel serieus te vragen, vandaar dat het grappig was om te zien. Tijdens zijn optredens brak tet zonnetje brak ook nog even door. De muziek en dit gewoon in Boston meemaken; top! De sfeer zal ik niet snel vergeten!

Uiteindelijk was het donker en begon het heel hard te regenen. De beveiliging begon de hekken die rondom de grasvelden stonden weg te halen. Hierdoor kon al het pubiek naar voren komen en dus dichterbij het podium staan. Pat Monahan, de zanger van Train kondigde zijn allerlaatste nummer aan. Was te verwachten dat dit de alleerste grote hit zou zijn; ‘Drops of Jupiter’. Ook al regende het keihard, het hele publiek schreeuwde voluit met het nummer mee. Dan heb je jezelf toch wel bewezen als artiest denk ik zo.

Bij terugkomst wilde we iets eten, maar de kantine was dicht. Hadden we iets besteld, alleen dat werd pas na 1,5 uur op school afgeleverd. Het eten was echt ranzig, van die gefrituurde garnalen die veel te hard waren, met in het vet doorweekte frieten. Na deze maal zijn we gaan douchen om ons klaar te maken voor het stappen. Was nog wel een grappig verhaaltje was me te binnen schiet. Jeroen had zijn la van zijn kast laten openstaan. Daar had blijkbaar een rat of muis in zitten pissen waardoor al zijn schone kleding onder zat. De kamer stonk ook behoorlijk naar pis trouwens. We gingen weer proberen om opstap te gaan in Faneuil Hall. Jammer dat de ID-kaart en rijbewijs van Jeroen werden ingenomen die ik gebruikte om binnen te komen. Na stappen in Washington, Toronto en Bowling Green en zelfs even hier vielen we toch voor de eerste keer door de mand. Ze zeiden dat we weg moesten gaan of de politie op ons dak wilden hebben.

Toen zijn we toch maar weer naar de Beacon Hill Pub gegaan. Het was zaterdag en dan is het daar blijkbaar nog drukker. De kroeg is tweemaal zo groot als die gemiddelde kroeg in Eindhoven en gewoon helemaal vol. Er stond een wachtrij van zo’n 25 mensen. Ik kwam weer gewoon binnen met de ID-kaart van Jeroen. Helaas duurde de nacht nog maar 3 kwartier omdat in Boston de meeste kroegen op tijd sluiten, vanwege de vele studenten die hier zitten. De overheid wil blijkbaar dat studenten voldoende uitgerust zijn. Na het stappen hebben we onszelf weer volgeduwd met pizza en zijn heerlijk in ons nest gaan liggen.